Juryrapport Pfizer Persprijs 2009

Wat algemeen opviel was het hoge professionele niveau en de grote variatie van de inzendingen. Maar ja, de keuze moést gemaakt worden.

Laura & Anne 4 ever van Susan Koenen
Een mooi en indringend verslag van een vriendschap die getroffen is door kanker.
Al is het een documentaire voor een jonge doelgroep, ook volwassenen houden bij het zien hun ogen niet droog. Het wekt een reactie, dat is zeker. De invalshoek van vriendin – vriendin is zeer toepasbaar en begrijpelijk voor een jeugdig publiek. Het is creatief en gedurfd uitgewerkt. Schrijnend eerlijk en goed, met mooie beelden. Het gaat echt over kanker. De komende dreiging en het tijdelijk goede leven zijn fraai vervlochten. Het is realistisch om te zien dat, ondanks de vechtlust van Anne, ook bij kinderkanker de dood toch kan winnen. Ook het traject na de - helaas niet bedwongen kanker – is goed in beeld gebracht.
Een uitstekende nominee!

‘Emmy, tot in het einde der dagen’ van Emmy Brekelmans (postuum)
Gestart als weblog en terecht uitgegroeid tot een mooie serie columns voor Viva. Spraakmakend, beeldend en diepgaand. Een vrouw die al haar talenten in haar werk gebruikte: tekenen, vormgeven en schrijven. Heel persoonlijk en confronterend direct. Taboe doorbrekend en met humor aangevend wat je niet meer, maar ook nog wel kan doen (zoals bijvoorbeeld duiken.) Het is een unieke reeks die tot het uiterste gaat. Daarbij vele enorm originele invalshoeken gebruikend. Nooit, maar dan ook nooit hetzelfde, en dat is knap. Daarmee ook thema´s aansnijdend – zoals nalatenschap - waarover niet gesproken wordt maar die voor de levenden toch relevant zijn. Indrukwekkend. In vele, vele opzichten.

‘De wereld vs kanker’ van Marte van Santen
Dit artikel heeft alles. Het biedt goede informatie en is goed leesbaar. Het heeft een prettige mix van wetenschappelijk onderbouwde, actuele informatie en persoonlijke verhalen over leven met kanker.
Van preventie, diagnostiek, behandeling en ontwikkelingen, tot leven met kanker en omgaan met veel voorkomende vormen van kanker.
Het is goed in balans. Compleet qua informatie opbouw en het had best over meerdere nummers van Esta verspreid kunnen worden. Verschillende journalistieke genres worden goed ingezet en gebruikt. Vormgeving is goed, niet overheersend. Het artikel bevat veel informatie waarin enerzijds hoop wordt gegeven. Maar niet overdreven. Het is goed genuanceerd.

‘Mijn kwaadaardige onderhuurders’ van Jolande Withuis
Ondanks de opmaak van twee- koloms, ononderbroken zwart-wit, is dit een artikel dat je in één adem uitleest. Een vlot geschreven strijdvaardig artikel waarin vooroordelen over kanker stevig ter discussie worden gesteld. Het zet aan tot denken. Voor zowel behandelaars, IKW (Integraal Kankercentrum West) als (mede) patiënten en familie.
‘Soms vliegt de empathie uit de bocht’ als het gaat over borstreconstructie en protheses al vóór de primaire operatie, aldus Jolande. ‘Een patiënt mag geen onnodig risico lopen omdat, volgens het nieuwe seksisme, haar geluk afhangt van haar borsten’. En bij vrouwen die een borstfoto weigeren merkt Jolande op dat ‘Nederland tegelijkertijd kleinzerig en grootmondig is geworden. Wat volgens haar een levensgevaarlijke combinatie kan zijn. Jolande Withuis zegt het. En ze heeft alle recht het te zeggen. Haar pleidooi om met het bevolkingsonderzoek naar borstkanker niet te wachten tot het 50e jaar is het overdenken waard.

‘Ik ben het lijf beu’ van Laurent Heere (postuum)
Zeer indringend artikel over de laatste fase van kanker. Laurent Heere beschrijft wat kanker doet met jezelf en met je partner. Hij laat onverbloemd de hoop en wanhoop van een kankerpatiënt zien. Een journalist, die tot de laatste snik op 7 november 2009, trouw aan zijn vak erover schreef. Zijn laatste verhaal is misschien wel zijn beste geworden. Het geeft de ramp aan die kanker – ‘die 8 jaar als een landmijn na een lang vergeten oorlog is blijven liggen’ - ook kan zijn. Hij beschrijft hoe je ondanks vechten, een positieve insteek en vooral een ijzeren wil om de regie te blijven houden, soms toch afscheid moet nemen. Dat hij ook daar de regie over hield , verbaast niet. Een ontroerend en krachtig slotakkoord.